De Dinky-coöperatie: een terugblik

Drie jaar geleden gebeurde er iets leuks bij ons in de straat. Dinky, een hond, kwam ons leven in getrippeld. In zijn proeftijd schreef ik een column over hem in Texel dit Weekend. Gewoon, omdat hij cool is en de samenwerking tussen de twee bazen (buurvrouw Francien en ik) de coöperatiegedachte symboliseert. Een terugblik op hoe de liefde begon, tijdens dat koude weekend in februari 2013.

dinky, coöperatie

Hoe leuk vinden we hem anno nu nog, die hond? Dat zal ik illustreren aan de hand van een voorbeeld. Temidden van een met bananen-, aardappelschillen en koffieprut bezaaide vloer zeggen wij tegen elkaar dat we het zo knap vinden dat hij de gft prullenbak kan open krijgen met zijn poot. Laatst doorkliefde hij zonder een centje pijn de laag sambal die ik bovenop het afval had uitgesmeerd. Niemand werd boos. De waardering nam juist toe. Kortom, we gedragen ons ten aanzien van Dinky als ouders die eigenlijk nooit kwaad zien in hun eigen kinderen.

Dit was het begin

Dinky, afkomstig uit een huishouden dat zich had verkeken op de aandacht die een kruising Labrador-Pointer nodig heeft, zou tot zondag blijven. Op Texel was namelijk een speeddate met een potentiële eigenaar – een goochelaar – gepland. Door een samenloop van omstandigheden coördineerde buurvrouw Francien deze afspraak vanuit haar huis. Dit was het begin van de liefde.

Supersielag

Kort na de eerste blije tikken van de hondennagels op de gangvloer wierpen de buuf en ik elkaar al een blik van verstandhouding toe. We voelden aan ons water dat deze persoonlijkheid op pootjes moeilijk te haten was. Buurmeisje Kyra deed een duit in het zakje, toen Dinky kwispelend oogcontact zocht. ‘Aaah, moet hij echt naar een góóchelaar? Dat is supersielag.’ Ik zag voor me hoe Dinky door brandende hoepels moest springen en 24/7 verschrikt rondliep met een hysterisch glitterend strikje om zijn nek. Totale onzin natuurlijk, maar de toon was gezet. Dinky ging naast ons zitten en deed iets met zijn ogen, waardoor er een randje onder kwam. Een wit randje wat je ook wel eens ziet bij dieren die in de spotjes van de WSPA voorbij komen.

Francien’s wederhelft cancelde zuchtend de speeddate met de potentiële eigenaar. Dinky mocht bij ons blijven.

Drollen en geparfumeerde zakjes

Francien en ik, voor werk vaak weg, besluiten dat de hond een deelhond is. De ene helft van de tijd ligt hij aan mijn voeten, de andere helft aan de hare. We delen de smart van het uitlaten bij -2 graden en het opruimen van drollen met geparfumeerde Actionzakjes. Als ik opstandig Twitter dat ik hinkelend tussen de drollen van andere honden moet zoeken naar de drol van Dink, roept Francien vanaf haar werklocatie in het buitenland: ‘Fem, houd vol. Kom op.’ De vanuit twee hoeken gesteunde coöperatie heeft nog een voordeel: zij kan zich het beste hondenvoer veroorloven. Dat is het idee.

1490608_825738427467374_537273978692614356_o

Gitzwarte hardloper

Dinky blijkt een beregoede conditie conditie te hebben. Een dag na de oprichting van onze coöperatie nemen we hem mee het bos in voor een rondje hardlopen. ‘Zou hij ons kunnen bijhouden?’, vragen we ons bezorgd af. Met een gemiddelde van 17 kilometer per uur stuwt een gitzwarte hardloper ons inmiddels drie keer per week op zijn blote poten en zonder met de neus van de grond te komen, op tot hoge snelheden. ‘Ha, ha, ha, wat verbeelden wij ons!’ lachen we hijgend.

De liefde van zijn leven

Onze goddelijke viervoeter heeft ook minpuntjes. Zo maakt hij zelf de deur van de gang open als ik er niet ben. Daarna vergrijpt hij zich aan de inhoud van mijn gft-prullenbakje. Nádat hij het afval door de keuken heeft verspreid. Als je weg bent, blaft Dinky hard. Maar als je terugkomt, begroet hij je als de liefde van zijn leven, die na máánden terugkeert van een uitzending (ken je die filmpjes?). Zelfs als je maar drie minuten weg bent om iets te pakken uit de tuinschuur. Zonder het uit te spreken wisten we het eigenlijk al op de eerste dag: de Dinky-coöperatie heeft de toekomst.

Inmiddels is hij alweer drie jaar bij ons, de negenjarige zwarte mafkees, die de afgelopen jaren stukje bij beetje blanker om zijn neus is geworden. We hopen dat Dinky nog heel veel toekomst voor ons in petto heeft. Als ik in het donker de laatste ronde doe en zijn lichtgevende halsband zie of als de kinderen hem kunstjes laten doen in de speeltuin, denk ik grinnikend: ‘misschien was hij toch beter af bij de goochelaar…’

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Verplichte velden zijn gemarkeerd met *